IEO Edicions
Sant Manuel lo bon, martir

Parution : 21/07/2020
56 pages
14 x 21
Épuisé
Epub (2.62 Mo)
3.99 €
Miguel de Unamuno - Joaquim Blasco
Sant Manuel lo bon, martir
Collection Flor envèrsa numerica
Livre numérique (epub)
Si problème avec le fichier, nous contacter
Colleccion Flor envèrsa numerica
Libre numeric (epub)
Se pb dab lo fichier epub, nos contactar
Miguel de Unamuno es un escrivan màger de la literatura en lenga espanhòla.
L’ateïsme catolic es una cresença segon la quala la cultura, las tradicions, los rituals e las nòrmas del catolicisme devon èsser acceptats e seguits, mas dins lo qual l’existéncia de Dieu es regetada.
Es aquela « filosofia » qu’es illustrada pel roman San Manuel lo Bon, Martir (1930).

***

Se presenta d’abituda Miguel de Unamuno (1864-1936) coma fasent partida de la « Generacion de 98 », nom manlevat a l’annada (1898) qu’Espanha perdèt sa darrièra colonia. Aquela pèrda foguèt un traumatisme grand per la sanflorada del país, e d’aquí venguèt populara, quand quicòm fasiá fogassa, la dicha : Más se perdió en Cuba (Avèm perdut mai qu’aquò a Cuba).
D’unes intellectuals reagiguèron davant aquel sentiment de descasença. Al primièr reng demest eles, cal citar l’assagista Joaquín Costa, lo poèta Antonio Machado e Miguel de Unamuno. Aquela etiqueta, modèrna, emai davancièra dins son temps, poiriá ara nos empusar a considerar l’òbra d’Unamuno coma un òbra d’a passat temps, que nos parla pas pus gaire uèi per uèi. De fach, a l’encòp assagista, romancièr e poèta, Unamuno considerava que caliá despassar lo roman realista de son epòca, e ensagèt de renovelar lo genre amb San Manuel Bueno, mártir, e tanben amb Niebla que presenta non pas coma una novela, un roman, mas, per un neologisme seu, coma una nivola, valent a dire un roman-nèbla. I a quicòm de Pirandello dins l’òbra romanesca de Miguel de Unamuno, dins son questionament de la situacion de l’òbra per rapòrt a l’escrivan, dels personatges per rapòrt a l’autor. Dins Sant Manuel lo Bon, martir trapam las tres facietas de l’escrivan, es a dire l’autor tot entièr e pas sonque lo romancièr. Tanben lo legeire i traparà d’accents del Camus de L’estranh o de Le mythe de Sisyphe, emai de Borges dins lo jòc de miralhs que pòrta l’intriga e lo rasonament, que, dins l’òbra Unamuno, son tot un. Totes aqueles aspectes ne fan un autor pro modèrn per que nos parle encara[...]

Introduccion de Joaquim Blasco (extrèit)

Nascut dins lo Besierés, Joaquim Blasco demorèt d’annadas en Espanha d’ont viatjava sovent a Portugal. Puèi, ensenhèt l’espanhòl e lo catalan en Rosselhon. A pas jamai oblidat l’occitan que s’ausissiá encara per carrièra quand èra dròlle. Ara a la retirada, demest d’autras activitats, participa al trabalh de revirada d’òbras de tria entreprés dempuèi qualques annadas e que fa tant mestièr a l’edicion en lenga nòstra.

Un

Ara que l’avesque de la diocèsi de Renada, que mon car vilatge de Valverde de Lucerna ne fa partida, s’afana, çò dison, per promòure lo procèssus de la beatificacion del nòstre dòn Manuel, tanben dich Sant Manuel lo Bon, qu’i foguèt rector, vòli daissar consignat aicí, en manièra de confession, e sol Dieu sap, que ieu non, per quina intencion, tot çò que sabi e me remembri d’aquel nòble patriarca qu’emplenèt complètament lo trefons de la vida de mon anma e foguèt mon vertadièr paire espiritual, lo paire de mon esperit, del meu, lo d’Àngela Carballino.
L’autre, mon paire carnal e temporal, lo coneguèri gaireben pas, per çò que moriguèt que ieu èri mainadeta. Sabi qu’èra arribat coma forastièr a nòstre Valverde de Lucerna, que s’i enrasiguèt en se maridant amb ma maire. Aviá portat, quand èra arribat, qualques libres, lo Quichòt, d’òbras del teatre classic, qualques romans, d’istòrias, lo Bertoldo, tot aquò forra-borra, e es dins aqueles libres que devorèri, ieu, de pantaissadas quand èri drolleta. Ma bona maire me contava rarament de faches o de paraulas de mon paire. Los de dòn Manuel, que, ela, coma lo vilatge tot, asorava, que n’èra amorosida – plan castament s’entend –, li avián escafat lo sovenir de los de son marit. Que recomandava a Dieu, fervorosament, cada jorn, quand passava lo rosari.
De nòstre dòn Manuel me’n soveni coma s’èra ièr, quand èri dròlla, amb mos dètz ans, abans que me menèsson al collègi de las sòrres de la vila ont es la catedrala, Renada. El, lo nòstre sant, deviá aver alara quicòm coma trenta sèt ans. Èra bèl, prim, la portadura drecha, arborant lo cap coma nòstre Ròc del Voltor arbora sa crèsta, e dins sos uèlhs i aviá tota la prigondor de nòstre lac. S’emportava los agaches de totes, e amb eles, los còrs, e el, quand nos agachava, semblava que, traversant la carn coma una vitra, nos agachava lo còr. Totes l’aimàvem, mai que mai los dròlles. Quinas causas nos disiá ! Èran de causas, pas de mots. Lo vilatge començava de solfinar sa santetat ; se sentissiá plen e embriagat de son odor.[...]
Réalisation : William Dodé - www.flibuste.net | Graphisme www.charlottelambert.net | IEO Difusion - IEO/IDECO - ZA plaine St-Martin - 81700 Puylaurens Remonter Tornar pujar