« Lo vent d’autan atropelava sas nivolas e las descargava a l’entorn del solelh que s’anava jaire al mièg d’un brasièr cotonós. L’aire èra tebés, los ridèls plecats de las fenèstras polsavan leugièirament. Lo tren se rebalava dempuèi Clarmont. De segur seriá solelh colc quand arribariá en gara d’Aumont. Simian se levèt per se desengepesir las cambas : lo passatge èra liure. Faguèt davalar la vitra tesselada de posca negrosa que qualque tible i aviá pegada. Una dentela blavinèla s’estirava aquí en aval ; darrièr, luènh, l’ostal qu’aviá pas vist dempuèi tant de temps. Lo temps d’abans la guèrra, estranha guèrra que l’aviá exiliat delai la mar Mediterranèa, dins un país rosegat pel solelh. Li caldriá empresonar las paurs que mancarián pas de li retornar jos un cluèg de palha al fons de l’escura vièlha. Degun deviá pas saber la vergonha que trigossava darrièr el coma se s’èra mesclada a son ombra. Se trachèt que sarrava los punhs e sabiá pas perqué. »